over mij


Als kind stoIMG_1743nd ik op de salontafel de concerten van Mozart te dirigeren die mijn vader met het volume wijd open door het huis liet galmen. Na wat omzwervingen stond ik op mijn 20ste zelf met de “baguette” te zwaaien, waarbij vooral muziektheater mijn voorkeur had. Van “De Kleine komedie” in Amsterdam, via het “Saint Claires College” in Cambridge belandde ik zelfs op het podium van “Carnegie Hall” in New York voor een koor van 200 man.

Ik moest letterlijk naar het andere eind van de wereld om mijn man tegen te komen, en het is zijn schuld dat we nu in Zuid Frankrijk wonen. Hij heeft hier zijn roots en ik vind het geweldig.

Er valt hier onder de olijfbomen alleen niet veel te dirigeren, althans, geen muziekproducties. Van het een komt het ander, en ik ben de makelaardij binnengerold. Een hele nieuwe wereld en een fantastische uitdaging. Onder het motto “al doende leert men” heb ik me de afgelopen jaren het vak eigen gemaakt. Met veel plezier begeleid ik mijn, vooral buitenlandse, klanten. Vaak nog tot lang na de aankoop.

Toen ook mijn franse buren mij begonnen te vragen om bijstand in de communicatie met hun buitenlandse huurders, besloot ik mijn eigen bedrijf TALENSERVICE op te zetten.

Ik ben een echte alfa. Taal en cultuur blijven voorop staan in alles wat ik onderneem. Dat ik zo veel trouwe klanten heb, heeft niet alleen te maken met het vloeiend spreken van mijn talen, maar vooral ook met een wezenlijk begrip van de cultuur. Een begrip als “woonkeuken” bijvoorbeeld, is niet te vertalen, en daarom ook bijna niet uit te leggen aan een fransman. Als een Engelsman het over “ a house with caracter” heeft, zit daar meer “standing” achter verborgen dan het franse “maison de caractère”.

 

Linda Madini

 

PUTrestanquesJES. Ik sta op de rand van een “restanque”, een van die schattige stenen muurtjes die je overal in de Provence ziet, van het prachtige uitzicht te genieten. Rechts naast mij probeert de franse loodgieter de levenslust van zijn 5 maanden oude hondje enigszins te temperen.
-Kijk, legt hij uit tussen 2 dolle sprinten door, hier ligt een oude stenen buis die van het zomerhuisje naar de beerput loopt. Vol gegroeid met wortels, daarom loopt het niet meer door.
-Kun je dat dan niet doorspuiten, vraagt de eigenaar aan mijn linker kant in het Nederlands?
-Ja, wel een stukje, maar het is bijna 40 meter, ik kan niet garanderen dat doorspuiten voldoende is. Er kan beter een nieuwe buis in.
-En hoeveel gaat dat dan ongeveer kosten?
-O lala! Dat kan nog oplopen: kijkputjes, onder andere leidingen door, je weet niet wat je gaat tegenkomen, misschien wel rotsen. Je kunt ook een eigen septic tank ingraven bij het huisje: Bodemonderzoekje, beetje graven, even keuren “et voilà”.
-Wat denk jij? Vraag de eigenaar.
Ik denk dat de controleur de hele oude installatie af gaat keuren, met de tuin toch overhoop en een paar duizend euros meer, doe je alles in één keer. Je kunt kiezen tussen nu meteen doen of later alsnog. Hij trekt een bedenkelijk gezicht.
-Gewoon doorspuiten zeker?, roept de loodgieter over zijn schouder terwijl hij van het muurtje afspringt achter zijn hondje aan dat in de wijngaard van de buren is verdwenen.

Meer…